Það var einn fagran vetrarmorgun, nánar tiltekið þennan í dag, sem að ungur maður lagði leið sína að sjálfrennireið sinni til að hefja ferðalag dagsins. Það var ekki laust við að hann fyndi fyrir tilhlökkun og ótta bæði í senn er hann nálgaðist fákinn, því það höfðu verið miklar frosthörkur nóttina áður, og þrátt fyrir að hann ætti von á skemmtilegum degi þá var hann ekki viss um að fararskjótinn ætti jafn bjarta sýn vegna hélunnar sem huldi hann allann. "Það dugir ekki að kaupa eitthvað dót sem á að bera á listanna á hurðunum til að þær frjósi ekki fastar, ef maður ætlar ekki að eiga tíma í að bera dótið á!". Þegar kemur að bílnum mundi hann skyndilega að hann gleymdi einhverju inni í ranni, og skýst inn aftur svo sem snöggvast. Þegar hann svo kom út aftur með hafurtaskið gekk hann kvíðin að dyrum og vonaðist til að ekki væri frosið. "Æ, jú, hún er svolítið föst hurðin". Hann rykkti í mörgum sinnum... ekkert bifast. Góð ráð dýr. Jú, prófaði allar hurðinar en ekkert hreyfist. Skottið opnaðist þó þegar fjarstýringin var notuð, svo það er líklega eina leiðin inn. Hann fjarlægði dót, laggði niður sæti og klöngraðist inn, vonandi að nágrannarnir héldu ekki að hann væri að stela. Eða bara að hann væri skrítin. Loksins komst hann í bílstjórasætið, settist niður og.... bíllinn var þá læstur allan tíman!!! Kannski hann hefði átt að prófa að taka úr lás fyrst? O jæja. Batnandi mönnum er best að lifa :)
Góðan dag öll :)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli