Efst í götunni minni er lítil búð. Hún heitir "Cartridge World" og gerir það sem stendur á miðanum. Hún selur blekhylki í prentara. Ég hef gengið framhjá þessari búð mörgum sinnum á leið minni í vinnuna. Í morgun leit ég af einhverri ástæðu inn um gluggann og sá að búðin er gjörsamlega tóm. Það er einn veggur með nokkrum hillum, þar sem er búið að raða prenthylkjunum, með meters millibili. Þetta er eins og bílskúrssala á notuðu tölvudóti. Það eru engar aðrar rekstrarvörur seldar þarna, svo ég fór að vellta fyrir mér hvernig svona búð haldist á floti. Þetta er ekki beint aðal verslunargatan, búðin er óaðlaðandi (allt málað gult og blátt teppi á gólfunum) og hún selur ekkert nema blekhylki. Loksins áttaði ég mig á því að þetta væri fullkomið dæmi um það hversu blindur ég er á illgjörðir annarra. Ég tek aldrei eftir því á djamminum þegar fólk poppar E eða einhverju því ég bara kveiki ekki á því. Það er eins og ég sé blindur fyrir því að fólk geti verið slæmt. Kannski ég haldi að þetta gerist bara í bíó. Svo þarna stend ég á þessu augnabliki, glápandi eins og asni inn um glugga á búð sem er örugglega ekkert búð, heldur yfirskin fyrir dópsölu. Eða því vill æsifréttamaðurinn í mér halda fram. Ætli þeir hafi haldið að ég sé rannsóknarlögreglumaður? Ætli þeir séu að ellta mig núna? Kannski horfi ég of mikið á sjónvarp :)
Annars hefur ekkert breyst síðan síðast. Ó jú, kannski nafnið á fyrirtækinu sem ég er að fara að vinna hjá. Núna heitir það Origo. Fylgjast með fólk!!! Alla vega. Ég hamast við að ekki-pakka, og ekki-skipuleggja, svo nú er bara að vona að þetta verði ekki ekki-heim-ferð (eins í Andrésblöðunum til forna þar sem þeir skiptu öllum orðum niður grimmt, eins og Fjár-sjóðs-leit).
Svo ætlaði ég að tala um Liverpool, mitt ástkæra fótbolltafélag, en ég held að því minna sem ég segi, því betra.
P.S. tíkall fyrir þann sem giskar fyrstur hvaða skuggalega glæpamanni myndin er af.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli